اول دفتر به نام ایزد دانا/ صانع پرودگار، حی توانا
اکبر و اعظم خدای عالم و آدم/ صورت خوب آفرید و سیرت زیبا
از در بخشندگی و بنده نوازی/ مرغ هوا را نصیب و ماهی دریا
قسمت خودمی خورندمنعم ودرویش/ روزی خود می برند پشه و عنقا
حاجت موری به علم غیب بداند/ در بن چاهی به زیر صخره صما
جانور از نطفه می کند، شکر از نی/ برگ تر از چوب خشک و چشمه زخارا
شربت نوش آفرید از مگس نحل/ نخلِ تناور کند ز دانه خرما
از همگان بی نیاز و بر همه مشفق/ از همه عالم نهان و بر همه پیدا
پرتو نور سرادقات جلالش/ از عظمت ماورای فکرت دانا
خود نه زبان در دهان عارف مدهوش/ حمد و ثنا می کند، که موی بر اعضا
هر که نداند سپاس نعمت امروز/ حیف خورد بر نصیب رحمت فردا
بار خدایا مهیمنی و مدبر/ وز همه عیبی مقدسی و مبرا
ما نتوانیم حق حمد تو گفتن/ با همه کروبیان عالم بالا
سعدی از آنجا که فهم اوست سخن گفت/ ور نه کمال تو وهم کی رسد آنجا

نوشته شده در چهارشنبه 17 مرداد 1386 و 11:08 ق.ظ توسط محسن رجبی

ویرایش شده در - و -